In de zestiende en zeventiende eeuw stonden Nederlanders bekend als de lolbroeken van Europa; buitenlanders stonden versteld hoe veel en vaak er werd gelachen, niet alleen om kwinkslagen en guitenstreken, maar ook om moppen. De historicus Rudolf Dekker ontleende honderd moppen uit die tijd aan de in handschrift overgeleverde moppenverzameling van de jurist en dichter Aernout van Overbeke (1632-1674) en zette deze om in modern Nederlands. De moppen zijn thematisch per hoofdstuk geordend. Humor berust op taboes en gevoeligheden in het sociale verkeer; hoewel er nog steeds gelachen wordt om evergreens als poep en pies, vrouwen, seks en autoriteiten die aan gezichtsverlies lijden, blijken grenzen heden ten dage toch wat anders te liggen dan in de zeventiende eeuw. Elk hoofdstuk wordt dan ook ingeleid met enige uitleg. De tekst wordt verluchtigd door afbeeldingen in zwart-wit die zijn ontleend aan eigentijdse bronnen. Dekker verzorgde een in 1991 verschenen wetenschappelijke editie* van alle ruim 2400 moppen uit Van Overbeke's verzameling. Hij is dan ook de aangewezen persoon om met dit boek een aantrekkelijk aspect van de Nederlandse cultuurgeschiedenis te ontsluieren voor een breed publiek.