In de winter van 1962 vertrekt Hilary zonder veel enthousiasme en verwachtingen naar zijn inmiddels derde kostschool: het grimmige St. Oswald's. Hij raakt in de ban van Finn, een jongen die helemaal alleen in een vissershutje bij de zee woont en alle vrijheid vertegenwoordigt waarnaar Hilary verlangt. Deze roman is geschreven vanuit het perspectief van een oude man die terugkijkt op zijn jeugd en eerste liefde. Centraal staan de bedrieglijkheid van ideaalbeelden en de vergankelijkheid van herinneringen, concreet verbeeld door het landschap van Hilary's jeugd dat langzaam onder zee verdwijnt. De aangenaam lome vertelstijl is doorspekt met onverwachte, venijnige humor en sfeervolle beschrijvingen van de natuur en de benauwende Britse middenklasse aan het begin van de jaren '60 van de 20e eeuw. De verrassende ontknoping geeft de lezer heel wat stof tot nadenken.