Aan het eind van de negentiende eeuw schreef Louis Couperus drie boeken: de romans Majesteit (1893), Wereldvrede (1895) en de korte novelle Hooge Troeven (1896). Deze koningsromans spelen zich af in het fictieve keizerrijk Liparië. Tijdens zijn leven waren de koningsromans Couperus’ meest populaire, meest verkochte en meest vertaalde boeken. In Couperus’ tijd waren er twee houdingen ten opzichte van de monarchie: enerzijds de idealistische die in de vorst een verheven figuur zag die een voorbeeld was voor zijn volk, en anderzijds de anarchistisch-socialistische die het hele instituut zag als een anachronisme dat zo snel mogelijk moest verdwijnen. Beide opvattingen komen in Couperus’ koningsromans aan bod. Zijn vorsten geloven in hun ‘heilige’ missie, maar keizer Othomar komt om het leven door een anarchistische aanslag.

Majesteit is niveau 2; de andere twee zijn niveau 1