Een overspelige echtgenoot die op het punt staat om zijn huwelijk te beëindigen, wordt opgehouden door een dijkdoorbraak en de verdwijning van zijn vrouw.

In deze roman van Kees van Beijnum (1954) keert een zich aan zijn milieu ontworstelde wetenschapper, een onderzoeker van geluk, terug van zijn minnares. Hij is vast voornemens de relatie met zijn vrouw te beëindigen. Een dijkdoorbraak maakt het hem aanvankelijk onmogelijk zijn huis -het is de omgeving van de nouveaux riches- te bereiken. Zijn vrouw blijkt vermist. Zijn dochter van veertien komt achter het overspel van haar vader. Ook de echtgenote heeft haar deel in de ontrouw; zij heeft in een jonge klusjesman haar verdronken jeugdliefde herkend en zij is in zijn ban geraakt. De echtelieden hebben elkaar te lang verwaarloosd. De verdwijning en verschijning van de vrouw - er is een prettig vileine portrettering van de rijke milieus - zijn de spillen van deze zedenroman annex huwelijksroman.