Een man die bij gebrek aan bewijs is vrijgesproken van een zedenmisdrijf is vastbesloten niet weer de fout in te gaan; zijn routine en vastberadenheid worden echter aan het wankelen gebracht door zijn 10-jarig buurmeisje dat steeds zijn gezelschap zoekt.

Bij gebrek aan bewijs is Jonathan vrijgesproken van een zedenmisdrijf met een kind. Hij trekt weer in bij zijn astmatische, gelovige moeder die in een kustdorp woont. Jonathan is vastbesloten niet weer de fout in te gaan. Hij laat de hond uit, verzorgt zijn zieke vis (een muidhond) en werkt gedisciplineerd aan de oefeningen die hij van de gevangenispsycholoog heeft gekregen als voorbereiding op een tbs-behandeling. Zijn routine en vastberadenheid worden aan het wankelen gebracht door het tienjarige buurmeisje, dat uit eenzaamheid en een gedeelde dierenliefde steeds zijn nabijheid zoekt. IJzersterk geschreven debuutroman in een beklemmende atmosfeer, waarin de lezer tegen heug en meug is overgeleverd aan het perspectief van Jonathan, dat tegelijkertijd sympathie en weerzin oproept.