Emma (ca. 12, ik-figuur) wordt eind jaren vijftig van de 20e eeuw naar een kostschool gestuurd, omdat haar oudere zus ernstig ziek schijnt te zijn. Het credo van de nonnen, 'Al wat onrein en onveilig is, houden we buiten', geldt op alle mogelijke terreinen: er mag nog geen streepje bloot te zien zijn en slechte gedachten worden bij de biecht afgestraft. De nonnen weten precies wat goed en slecht is, maar ze vertellen niets over het echte leven, bv. over menstruatie ('kwaad bloed') en seksuele ontwikkelingen. Emma leert des te meer van de andere meisjes. Ze zingen vieze liedjes en vertellen haar over de ontwikkelingen van haar lichaam. Emma droomt niet langer over sprookjes, maar over de tuinjongen.
Emma stelt zichzelf voortdurend vragen en ontwikkelt zich van naïef en preuts meisje tot een jonge vrouw die weet wat ze wil.