Een in zichzelf gekeerde puber van 17 vertelt in een terugblik over de dramatische gebeurtenissen die hem tot de meest radicale beslissing dwingen.

Elias is een in zichzelf gekeerde puber van 17. Hij vertelt in een flashback hoe hij terecht is gekomen in de uitzichtloze positie waarin hij zich aan het begin van de roman bevindt. Het eerste deel van zijn verhaal gaat over hemzelf, over zijn agressieve neigingen en driftbuien. Daarna is er een stuk over zijn zus Evi, over haar ziekte en de uiteindelijke amputatie van haar rechterbeen. Vervolgens vertelt hij over Polly, zijn hartsvriendin en over hoe ze tragisch verongelukt. Zijn verhaal eindigt met de goeddeels mislukte zelfmoord van zijn zus Evi. Elias trekt uit dit alles de volgens hem onvermijdelijke conclusie. Vorm en inhoud van de roman protesteren tegen het idee van keuzevrijheid. Het vanuit een terugblik vertelde verhaal, samen met de overvloedig aanwezige intertekstualiteit, versterkt de sfeer van noodlot en onvermijdelijkheid.