De 17-jarige Gioia is anders dan haar klasgenoten. Ze fotografeert alleen ruggen van mensen – nooit de voorkant – en verzamelt onvertaalbare woorden en zinnen (zoals het Koreaanse woord won, het IJslandse hoppípolla en het Nederlandse gezelligheid). Gioia heeft één vriendin, die onomwonden zegt waar het op staat – helaas bestaat ze alleen in het hoofd van Gioia. Op een avond ontmoet Gioia een jongen, Lo. Met hem kan ze goed praten, ontdekt ze. Maar is hij wel wie hij zegt dat hij is?

Vertaling van Eppure cadiamo felici