In de nieuwe novelle van de Vlaamse schrijver (1972) is de gepensioneerde bibliothecaris Désiré Cordier hoofdpersoon. Hij is een naar buiten toe zachtmoedig mens, maar van binnen kolkt het. Hij wordt een huwelijksleven lang geteisterd door een kijfzieke vrouw. Door zich dement voor te doen denkt hij zijn kleurloze bestaan achter zich te kunnen laten. Hij slaagt erin zich te laten opnemen in een tehuis voor demente bejaarden. Daar ontmoet hij een misgelopen jeugdliefde. Zijn omgeving fileert hij – in de ik-vorm, naar buiten toe dementerend, maar van binnen koel registrerend waarnemend – met sardonisch commentaar. Het is daarbij of de ziekte die hij speelt hem inhaalt.